Verloren bruid

Grafisch ontwerper Sonya MacTavish is sprakeloos als ze een landhuis erft van haar oom van wie ze het bestaan niet kende. En wat ze ook niet weet, is dat ze niet de enige bewoner van het landhuis is: de geest van een vermoorde bruid is nog altijd aanwezig. Volgens het testament moet Sonya minstens drie jaar in het huis, aan de kust van Maine, blijven wonen. Ze besluit op onderzoek uit te gaan in de hoop erachter te komen hoe haar vader en oom na hun geboorte gescheiden zijn geraakt en waarom dit al die jaren geheim is gebleven.

Nieuwe bruid, nieuwe puzzel, zelfde vloek. Het tweede deel in de Verloren bruid-serie Wanneer Sonya MacTavish het enorme Victoriaanse landhuis aan de kust van Maine erft, heeft ze geen idee dat het in het huis spookt. De voetstappen die ze 's nachts hoort, de deuren die dichtslaan, de muziek die opeens speelt, het zijn geen verzinsels van haar verbeelding. In haar dromen ziet ze glimpen van het verleden. In het heden vindt ze portretten van bruiden. En als ze visioenen krijgt van een antieke spiegel, voelt ze dat er duistere familiegeheimen zijn.

Lang geleden bouwde Arthur Poole een groot huis in Maine dat uitkeek over de onstuimige oceaan. Nu woont Sonya MacTavish in het huis, dat al generaties lang vervloekt is. Ze was er getuige van de dood van zeven bruiden en van de diefstal van zeven trouwringen. Vastbesloten om deze plek te vullen met licht, leven en hoop, besluit Sonya dat het tijd is om de vloek te verbreken en de kwaadaardige geest eens en voor altijd te verbannen. Maar de vrouw in de zwarte jurk blijft rondwaren en laat zich in angstaanjagende verschijningen aan Sonya zien.